چگونه یک مورد مناسب انتخاب کنیممیخ داخل استخوانی فمورال?
انتخاب یک مورد مناسبfاخلاقیnایلنیاز به ارزیابی جامع از نوع شکستگی بیمار، آناتومی، کیفیت استخوان، رویکرد جراحی و ترجیحات فنی جراح دارد که منجر به تصمیم‌گیری فردی می‌شود. معیارهای اصلی ارزیابی به شرح زیر است:
I. انتخاب بر اساس محل و نوع شکستگی (موارد مصرف)
شکستگی‌های پروگزیمال فمور (اینترتروکانتریک و ترانس سرویکال):
استانداردداخل مدولاری ناخن(مانند PFNA استاندارد): برای شکستگی‌های اینترتروکانتریک (مانند نوع 31-A1، 31-A2)، شکستگی‌های اینترتروکانتریک معکوس (نوع 31-A3) و شکستگی‌های سطح بالا (32-A1) مناسب است. مدل استاندارد بدون ریمینگ است و برای بیمارانی با کیفیت استخوان خوب و شکستگی‌های نسبتاً پایدار مناسب است.
میخ داخل استخوانی کشیده (مانند میخ داخل استخوانی کشیده): برای شکستگی‌های ساب تروکانتریک پایین، شکستگی‌هایی که خط شکستگی بیش از 3 سانتی‌متر از انتهای دیستال استابولوم کوچک فراتر رفته است، شکستگی‌های استابولوم همان طرف، شکستگی‌های متعدد، شکستگی‌های پاتولوژیک یا بیماران مبتلا به پوکی استخوان مناسب است. انواع کشیده نیاز به کانولاسیون دارند و می‌توانند تثبیت کامل و پایداری ضد چرخش بهتری را فراهم کنند.
انواع دیگر (مانند اینترتان،ناخن گامااینترتان (میله دوتایی همراه با کابل) برای شکستگی‌های شدیداً خرد شده که نیاز به فشرده‌سازی دارند مناسب است؛ میخ گاما برای شکستگی‌های نسبتاً ساده و پایدار یا شکستگی‌های زیر تروکانتریک مناسب است.
شکستگی‌های تنه استخوان ران (قسمت میانی): انتخاب ارجح، میخ داخل استخوانی قفل‌شونده قدامی است. قطر و طول مناسب میخ داخل استخوانی باید بر اساس عرض حفره مدولاری و میزان خردشدگی شکستگی انتخاب شود.
شکستگی‌های دیستال فمور (فوق کندیل/بین کندیل): درمان ترجیحی، میخ‌های داخل استخوانی قفل‌شونده معکوس است که برای شکستگی‌های خرد شده بالای کندیل، شکستگی‌های بین کندیل که سطح مفصل را درگیر می‌کنند یا شکستگی‌های زیر تروکانتر فمور مناسب هستند.
دوم. بر اساس نقطه ورود و رویکرد جراحی
نقطه ورود در رأس تروکانتر بزرگ (رویکرد آنته‌گراد): مناسب برای بیماران چاق (تکنیک نسبتاً سرراست، زمان عمل کوتاه‌تر، فلوروسکوپی کمتر) و شکستگی‌های معمول بین تروکانتری. با این حال، باید مراقب بود تا از آسیب به عضلات دورکننده جلوگیری شود.
نقطه سوراخ کردن سینوس پیریفورم (جهت رو به جلو): برای شکستگی‌های اینترتروکانتریک معمولی مناسب است، اما محل قرارگیری آن باریک است. انجام این عمل برای بیماران چاق دشوارتر است و باید مراقب بود که به خونرسانی گردن یا سر استخوان ران آسیبی وارد نشود.
نقطه سوراخ رتروگراد (از طریق حفره بین کوندیلی): مناسب برای شکستگی‌های انتهایی استخوان ران. باید مراقب بود که از آسیب به مبدا رباط صلیبی خلفی جلوگیری شود.
III. بر اساس طول میخ تیتانیومی استخوان ران
میخ کوتاه (۱۷۰ تا ۲۰۰ میلی‌متر): برای بیمارانی که کانال مدولاری فمور باریک، شکستگی‌های نسبتاً پایدار و قشر پروگزیمال جانبی فمور سالم دارند، مناسب است. این میخ زمان عمل را کوتاه می‌کند، اما برای جلوگیری از پایداری چرخشی ناکافی در بیمارانی که کانال مدولاری پهن دارند، احتیاط لازم است.
میخ با طول متوسط (۲۳۵ تا ۲۴۰ میلی‌متر): به عنوان جایگزینی برای میخ‌های کوتاه یا برای شکستگی‌های اینترتروکانتریک پایین، که در آن‌ها سوراخ‌های قفل‌شونده انتهایی باید حفظ شوند اما نمی‌توان از میخ‌های بلند استفاده کرد، مناسب است.
میخ بلند (۲۶۰ تا ۴۸۰ میلی‌متر): مناسب برای بیمارانی که کانال‌های مدولاری فمورال پهن، پوکی استخوان، شکستگی‌های پاتولوژیک، نقص‌های قشری پروگزیمال، خطوط شکستگی گسترده یا بیمارانی که نیاز به تثبیت کامل دارند. با این حال، زمان عمل و میزان خونریزی نسبتاً افزایش می‌یابد.
IV. بر اساس قطر یا ضخامت میخ بازسازی
اصل انتخاب قطر: باید با توجه به باریک‌ترین قسمت حفره مدولاری بیمار (یا حفره مدولاری تخمینی) انتخاب شود تا نیروی نگهدارنده کافی (تثبیت با فشار) فراهم شود و از شکستگی‌های ناشی از درمان‌زایی جلوگیری شود.
میخ باز نشده: میخی را انتخاب کنید که ۱ میلی‌متر کوچکتر از قطر حفره مغز استخوان باشد (برای مثال، اگر قطر حفره مغز استخوان ۱۰ میلی‌متر است، یک میخ ۹ میلی‌متری انتخاب کنید).
میخ منبسط شده (برای مثال، اگر قطر کانال منبسط شده 11 میلی‌متر است، میخ‌هایی با قطر 9-10 میلی‌متر انتخاب کنید).
محدوده استاندارد: قطر معمول برای بزرگسالان ۹ تا ۱۱ میلی‌متر و برای کودکان ۴ تا ۶ میلی‌متر است.
پنجم. انتخاب بر اساس وضعیت استخوان و وضعیت بیمار
بیماران مبتلا به پوکی استخوان: توصیه می‌شود ضخیم‌تر انتخاب کنیدارتوپدی ناخن (تثبیت با فشار) یا انواع کشیده برای جلوگیری از بریده شدن میخ‌های سر یا خرابی تثبیت داخلی به دلیل نیروی نگهدارنده ناکافی.
جوانان/بیماران با وضعیت استخوانی خوب: می‌توان از میخ‌های داخل استخوانی نسبتاً نازک‌تر استفاده کرد تا خونرسانی به حفره استخوانی حفظ شود و خطر نکروز ایسکمیک حرارتی ناشی از انبساط مغز استخوان کاهش یابد.
توجه: انتخاب نهاییمیخ‌های فمورال بازسازی‌شدهنیازمند قضاوت جامع بر اساس اندازه‌گیری‌های دقیق تصویربرداری قبل از عمل (اشعه ایکس/سی‌تی)، شرایط فلوروسکوپی حین عمل و مهارت اپراتور است.
زمان ارسال: ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۶