مفصل زانو مصنوعیاز اجزای استخوان ران، استخوان ساق و کشکک زانو تشکیل شده است که می‌تواند عملکرد مفصل زانوی انسان را شبیه‌سازی کرده و جایگزین مفاصل بیمار یا آسیب‌دیده شود.
چگونه یک را انتخاب کنیمپروتز زانو?
در حال حاضر، آرتروپلاستی زانو را می‌توان به آرتروپلاستی جزئی زانو (آرتروپلاستی تک جزئی زانو) و آرتروپلاستی کامل زانو (TKA) تقسیم کرد.
آرتروپلاستی جزئی زانو (آرتروپلاستی تک جزئی)
ایمپلنت جزئی زانویک جایگزین سطح واقعی با حداقل ترومای جراحی است، رباط‌های صلیبی قدامی و خلفی را حفظ می‌کند، عملکرد مفصل را پس از عمل به سرعت بهبود می‌بخشد، حرکت زانو را به حالت طبیعی نزدیک می‌کند و می‌توان تحرک و راه رفتن خوبی را با آن به دست آورد. با مزایا و کاربردهای منحصر به فرد، این روش به عنوان یکی از درمان‌های ترجیحی برای ضایعات محدود به یک کمپارتمان تیبیوفمورال زانو عمل می‌کند. با این حال، UKA کاربردهای کمی دارد و میزان شل شدن جزئی تیبیا پس از عمل بالا است که کاربرد UKA را در موارد بالینی محدود می‌کند.
ایمپلنت تعویض کامل مفصل ران
ایمپلنت کامل زانوبه طور گسترده در آرتروپلاستی زانو استفاده می‌شوند. انواع اصلی مورد استفاده بالینی به شرح زیر است:
پروتز نگهدارنده رباط صلیبی خلفی: اینمفصل زانوی مصنوعیعمدتاً به رباط صلیبی خلفی مفصل متکی است تا پایداری خلفی تیبیا را تضمین کند. این مفصل از درجه تناسب نسبتاً کمی برخوردار است و محدودیت نسبتاً کمی دارد. تنش ایجاد شده توسط حرکت مفصل انسان توسط رباط جذب می‌شود و فشار پروتز تا حد زیادی کاهش می‌یابد. در جراحی مفصل با حفظ رباط خلفی، بار روی قسمت خلفی مفصل نسبتاً زیاد است که ممکن است سایش پلی‌اتیلن درج پروتز را افزایش دهد. بنابراین، هنوز نیاز به مطالعه بیشتر و بهبود در عمل بالینی دارد.
پروتز بدون رباط صلیبی خلفی: طراحی اینمفصل زانوپروتزبر افزایش سطح پایداری و کاهش تنش در تماس با پروتز تمرکز دارد. این پروتز درجه بالایی از آناستوموز دارد و معمولاً دارای طراحی CAM است. مزایای آن شامل حذف رباط صلیبی خلفی، ایجاد تعادل و پایداری برای فعالیت‌های خم شدن و باز شدن است. افزایش خم شدن مفصل با افزایش فاصله خم شدن. این پروتز پایداری بالایی دارد و همچنین برای بیمارانی که دارای والگوس زانو و بدشکلی خم شدن هستند مناسب است. معایب آن به شرح زیر است: درجه بالای آناستوموز فاصله باعث می‌شود تنش از طریق پروتز متمرکز شود، بار بخش فمورال را افزایش می‌دهد و میزان شل شدن دیررس آن نسبت به پروتز حفظ کننده رباط صلیبی خلفی بیشتر است. میزان استخوان برداشته شده با نصب پروتز نسبتاً زیاد است که جراحی اصلاحی را دشوارتر می‌کند. پروتز بدون رباط صلیبی خلفی طیف وسیعی از کاربردها را دارد و روش جراحی خاص آن نسبتاً آسان است. در حال حاضر، این نوع پروتز به طور گسترده در درمان پزشکی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
اگر می‌خواهید دربارهٔ [موضوع] بیشتر بدانیدkنیaآرتروپلاستیiایمپلنتدانش، لطفا در صورت تمایلبا ما تماس بگیریدتیم ما پشتیبانی و پاسخ‌های حرفه‌ای را در اختیار شما قرار خواهد داد.
زمان ارسال: ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶