شکستگیهای ترقوه ۲.۶٪ از کل شکستگیهای بزرگسالان را تشکیل میدهند که تا ۸۰٪ آنها در ناحیه میانی تنه استخوان رخ میدهد. از اوایل دهه ۱۹۹۰، پروتکل مدیریت محافظهکارانه پیشنهاد شده توسط نیر مدتهاست که به عنوان درمان خط اول شکستگیهای ترقوه در نظر گرفته میشود. با این وجود، مطالعات متعدد تأیید کردهاند که درمان غیرجراحی اغلب در حفظ جااندازی شکستگیهای ترقوه میانی تنه که به طور قابل توجهی جابجا شدهاند یا خرد شدهاند، شکست میخورد و منجر به جابجایی پیشرونده و کوتاه شدن تشدید شده میشود که به طور قابل توجهی خطرات جوش نخوردن و بدجوش خوردن علامتدار را افزایش میدهد. علاوه بر این، گزارشها نشان دادهاند که بیمارانی که بدون جراحی درمان میشوند از کاهش قدرت شانه رنج میبرند. بر این اساس، مداخله جراحی در سالهای اخیر برای بیماران مبتلا به شکستگیهای ترقوه ترجیح فزایندهای پیدا کرده است، که در میان آنها جااندازی باز و تثبیت داخلی (ORIF) با تثبیت پلاک به طور گسترده مورد استفاده قرار میگیرد.
برای چنین شکستگیهای پیچیدهای، پزشک بر روی تکنیک تثبیت تقویتشده با مینیپلیتها تمرکز کرد. این پلیتها عملکردی مشابه پیچهای لگ دارند، اما کاربرد سادهتری دارند. مشاهدات حین عمل نیز پایداری قوی را نشان داد و نتایج بالینی مطلوبی با استفاده از آنها در شکستگیهای خرد شده کشکک زانو حاصل شده است. با تکیه بر تحقیقاتی که تأیید میکند تثبیت دو صفحهای پایداری مکانیکی کافی را ارائه میدهد، پزشک ازoارتوپدیmاینیpدیربرای محکم کردن قطعات کوچک شکستگی به قطعه اصلی استخوان، و تبدیل موفقیتآمیز الگوهای پیچیده شکستگی به پیکربندیهای سادهتر. جااندازی بعدی سطوح شکستگی تسهیل شد و به دنبال آن یک پروتز فوقانی قرار داده شد.صفحه فشرده سازی قفل شونده(LCP). برای به حداقل رساندن آسیب پریوست، فقط برشهای کمتهاجمی برای نمایان کردن محلهای قرارگیری پیچ ایجاد شد و تثبیت مطابق با اصول استئوسنتز صفحهای کمتهاجمی (MIPO) حاصل شد.
مورد بالینی
ارزیابی مورفولوژی شکستگی قبل از عمل با استفاده از فیلمهای اشعه ایکس و سیتیاسکنهای بازسازیشده سهبعدی انجام شد. یک بیمار مرد ۲۲ ساله با شکستگی ترقوه میانی راست که در حین فعالیتهای ورزشی رخ داده بود، تشخیص داده شد. رادیوگرافی قدامی-خلفی ترقوه (a) و رادیوگرافی مایل رأسی (b) تأیید کردند که شکستگی متعلق به طبقهبندی AO/OTA نوع ۱۵.۲C (شکستگی خرد شده چند تکهای) است. تصاویر سیتیاسکن بازسازیشده سهبعدی بیمار، تجسم استریوسکوپی از پیکربندی فضایی شکستگی را نشان داد و شواهد آناتومیکی شهودی را برای برنامهریزی قبل از عمل فراهم کرد.
بیمار تحت بیهوشی عمومی در وضعیت صندلی ساحلی قرار داده شد، در حالی که سر و گردن از سمت عمل به سمت مخالف کج شده بود. پس از ضدعفونی معمول و پانسمان استریل، کل کانتور ترقوه و محل شکستگی با ماژیک جراحی تحت هدایت فلوروسکوپی توسط دستگاه C-arm علامت گذاری شد. یک برش عرضی تقریباً 5 سانتی متر (مطابق با طول ناحیه شکستگی) در امتداد خط شکستگی ترقوه ایجاد شد. یکیصفحه ترقوه تیتانیومی(فشرده ۲.۰ میلیمتری)پلاک ارتوپدی ترقوه) برای کمک به جا انداختن شکستگی استفاده شد.
صفحه ترقوهبرای پل زدن و ثابت کردن قطعات استخوانی گوهای شکل یا خرد شده به قطعات اصلی شکستگی استفاده میشدند. پس از تبدیل شکستگی پیچیده به یک پیکربندی مکانیکی ساده، تثبیت با یک ابزار برترصفحه قفل پزشکییک LCP ترقوهای (سیستم LCP ترقوهای فوقانی ۳.۵ میلیمتری) روی سطح قشری فوقانی ترقوه قرار داده شد و از طریق تکنیک استئوسنتز صفحهای با حداقل تهاجم (MIPO) کاشته شد.
بیمار به مدت ۷ روز اول پس از عمل، برای تسکین ناراحتی، از یک آویز استفاده کرد و پس از آن تمرینات دامنه حرکتی آغاز شد. ۸ هفته پس از عمل، پس از تأیید جوش خوردن استخوان توسط رادیوگرافی و درد خفیف در ارزیابی بالینی، تمرینات تقویت عضلات آغاز شد. معاینات اشعه ایکس (نمای قدامی-خلفی ترقوه و نمای مایل رأسی ترقوه) بلافاصله پس از جراحی و در هر ویزیت سرپایی پیگیری انجام شد.
اگر میخواهید دربارهٔ [موضوع] بیشتر بدانیدصفحات قفل کننده ارتوپدی ترقوهدانش، لطفا در صورت تمایلبا ما تماس بگیریدتیم ما پشتیبانی و پاسخهای حرفهای را در اختیار شما قرار خواهد داد.
زمان ارسال: ۲۳ ژوئن ۲۰۲۶